Jamie Woon in AB

Wat als ik alle elektronica eens overboord zou gooien?, moet Jamie Woon hebben gedacht. In de AB trad de Brit aan met een elektrische gitaar om de hals en een drummer, bassist en een extra gitarist aan zijn zijde. Kijk eens aan, dat kon interessant worden.

Maar Woon trok in Brussel wel erg ver de akoestische kant van het spectrum op. We weten dat Lewis Taylor zijn grote held is en zoals die Britse, eveneens blanke souljongen koos Woon voor uitgebeende pop met minimalistisch drumwerk, snedige elektrische gitaarriffs en af en toe een orgeltje. Niks geen zompige woomp-woomp-woomp-bassen zoals in dubstep, niks geen geraffineerde glitch-achtige laptopexperimenten.

Heeft hij het hyperdigitale kader van zijn Mirrorwriting-album afgezworen, ondanks het succes van die plaat? Of beseft Woon dat binnenkort iedereen op de kar springt van de emotionele elektronicasoul? Is het tijd voor herbronning?
Het eerste kwartier van dit concert beloofde het beste voor de toekomst. ‘Blue truth’ werd op een felle funky groove geënt, à la The Roots, kreeg krasserige gitaren mee en dat prachtige Arabische motiefje in Woons zanglijn – heel even was Khaled niet veraf.

‘Night air’ werd getrakteerd op een dol herkenningsapplaus maar we durven wedden dat de fans raar opkeken: geen onheilspellende beats van Burial hier, wel een bonkende akoestische basdrum, jazzy gitaarlicks en alweer, een sierlijk gezongen refrein. In de soepele staart van het nummer dachten we even ‘Give me the night’ van George Benson te horen, maar dat kan ook wishful thinking zijn geweest.

Contact met het publiek was er nauwelijks. Woon is een timide jongen. Het was aan zijn gitarist om het ijs te breken met een schalks “D’you like his new haircut?” Wel, eerlijk gezegd: nee. Opgeschoren aan de zijkanten, een punky dos op de kruin en een dotje op het achterhoofd? Tot daar de ideale schoonzoon-look.

Zo punky als zijn kapsel was, zo braaf klonk Woons muziek. We hoorden teveel slepende soulballades van het soort dat Prince voor zijn aftershows bewaart, weinig spetterende midtemposongs à la D’Angelo en zeemzoete liefdesliedjes die, echt waar, Simply Red het nakijken gaven.

Oef! ‘Lady luck’ kwam net op tijd, gewikkeld in een hoekige groove waarin we een reggaevibe ontwaarden. ‘Shoulda’ zag zijn blieps vervangen door een speelse gitaarriff en knipoogde naar The Police. ‘Spirits’ verruilde de digitale gospel en breakbeats voor een soort sacrale funk. Heel knap allemaal, vooral Woons fenomenale stembeheersing. Maar het publiek was er niet tuk op. Zelden zoveel gebabbel rondom ons heen gehoord!

De toegift op akoestische gitaar kon de meubels niet redden. Een allerlaatste experiment met een effectpedaal wél: Woon beatboxte en drapeerde zijn stem in laagjes over elkaar.
Woon twijfelt duidelijk tussen de status van cool cultfenomeen en die van populair singersongwriter. Hij moet keuzes maken. Wordt hij de nieuwe Jamie Lidell of de nieuwe James Morrison?