The Internet? Geweldige groepsnaam! Probeer deze band maar eens te Googlen. Achter het project gaan de producer Matt Martians en de dj-zangeres Syd The Kyd schuil. Beiden zijn lid van het provocerende Californische hiphopcollectief Odd Future maar dat is niet te horen aan het fluwelen debuut Purple naked ladies. Martians en Syd creëren een sensuele, licht psychedelische soul-klank die te leen gaat bij de hiphopvernieuwers van tien jaar geleden: bij Outkast, The Neptunes en Erykah Badu’s beschermelingen The Sa-Ra Creative Partners. De invloed van de jazzfunk uit de jaren zeventig is groot, maar The Internet stoelt zijn jazzy keyboards op scheve elektrobeats en flikkert er rauwe analoge synthesizers tussen. Kers op de taart is de fluwelen, sexy stem van Syd The Kyd, die deze unieke sound zijn broodnodige popkantje verleent. Goed, de knetterstonede instrumentale jazzy uitstapjes zijn “an acquiered taste”, maar deze plaat lonkt dan ook eerder naar de geest van Alice Coltrane dan die van Aaliyah.
Als “een onderonsje van Ennio Morricone met Tricky in de woestijn”, zo omschrijft The Guardian de muziek van Gonjasufi. De Britten zitten er niet ver naast: Gonjasufi neemt zijn muziek inderdaad op in een hutje in de Amerikaanse Mojavewoestijn. Deze Californische weirdo ziet er uit als een kruising van Lee Scratch Perry en een Talibanstrijder. De songs op de mini-LP (nu ja, tien volwaardige tracks!) MU.ZZ.LE doen even wereldvreemd aan. De cd gaat verder op hetzelfde elan als het hallucinogene debuut A sufi and a killer, uit 2009 . In ruis gedompelde hiphopbeats en doffe jazz-ritmes spreiden een bedje voor samples uit Franse film noir, uit sixtiespop en uit groezelige soul. Dan weer drapeert Gonjasufi zijn ijle geraaskal over sciencefiction-synths. De man zou er met socio-spirituele commentaar strooien en donkere bespiegelingen openbaren die werden ingegeven door woede en frustratie. Nou, dat zal wel, maar als je jouw neurotische zang in elke track door een korzelige effectpedaal stuurt, begrijpt de luisteraar geen snars van wat je zegt. Anders wél een cool experimenteel uitje.
Ook de uit Nieuw-Zeeland afkomstige multi-instrumentalist Julien Dyne houdt van geruis en gekraak, zolang het maar van het vinyl komt. Zijn diep gonzende hiphopbeats zuigen de krakjes en tikjes van oude vinylplaten mee, waardoor je in de waan verkeert dat je naar een stokoude funk -of rapplaat luistert. Zo radicaal als Gonjasufi met noise omspringt, zo behoedzaam gebruikt Dyne zijn stoorzenders. De groove staat centraal op Glimpse, zijn tweede album, dat samples van twinkelende blieps en stotterende keyboards tussen de beats mikt. Hier en daar duikt een gastzanger -of zangeres op, maar hun soulvolle stemmen schuiven tussen de mazen van de elektronische texturen. Romantiek en paranoia gaan hier hand in hand. Geen wonder dat invloedrijke Britse dj’s als Gilles Peterson en Vadim deze man op handen dragen.
Aan noise geen gebrek bij ZZT, de collaboratie van de alom gerespecteerde dj’s Tiga en Zombie Nation. De jongens kruiden hun punky technoplaat Partys over earth met nerveus skippende beats, geflipte stemsamples die zich door tilt geslagen klankeffecten wurmen en ronkende baspartijen als die van een agressief punkgroepje. Lekker luid en onverantwoord, dat wel, maar ook een tikkeltje eendimensionaal. “If it’s too loud, you’re too old”, zullen Tiga en Zombie Nation repliceren, en ze hebben wellicht gelijk. Opwindend spul, gespeend van nuance en verfijning, dat u ongetwijfeld zal horen opduiken in dj-sets van 2manydjs en konsoorten.
