Het was al Prince wat de klok sloeg in de AB. Voor zijn gloednieuwe formule Huis 33 1/3 zette de AB de spotlights op Sign O The Times, de Princeklassieker die straks 25 jaar wordt, met een luistersessie. In een zaaltje boven het AB-Café luisterden een schare Princefans naar de vinylversie van de plaat, op een uitstekend geluidssysteem, die werd ingeleid door de Brusselse elektroman (en notoire Princefreak) Stijn.
Diezelfde Stijn sloot de avond af in de AB-Club met een fantastisch eerbetoon aan Prince. In de pikdonkere club, in lichterlaaie gezet door rode backlights, speelde hij ratelende elektroversies van obscure Prince-pareltjes, aangevuld met zijn eigen cultclassics ‘Sexjunkie’ en ‘Wrong’. Alsof Gary Numan de funktoer op ging.
Het hoofdgerecht van de avond heette fDeluxe, de reïncarnatie van The Family, in de jaren 1980 een satellietproject van Prince. The Family was in 1985 zijn excuus om funky popsongs te blijven schrijven terwijl hij op solovlak de experimentelere toer op ging.
‘Nothing compares 2 U’, het bekendste liedje van The Family, zou in 1990 een wereldhit worden in de versie van Sinéad O’Connor. Het was even slikken toen het in de AB voorbij kwam, in zijn originele jazzy powerballadversie, mijlenver vandaan van O’Connors bezwerende cover.
fDeluxe trok in Brussel vooral Princefans aan die een vonkend feestje verwachtten zoals de afterparties van hun idool.
Zo extatisch werd het nooit, maar fDeluxe kwam nu en dan in de buurt. Hoewel de band zich op zijn nieuwe album Gaslight niet langer een marionet van Prince toont, grossierde zijn AB-show gretig in Minneapolisfunk. Vreemd is dat niet: de zangeres Susannah Melvoin had ooit een relatie met Prince, de zanger-bassist St.Paul en de gitarist Jellybean Johnson speelden ooit bij The Time, nog zo’n satellietband van de purpere superster.
Maar de AB joelde het luidst bij de solo’s van de saxofonist Eric Leeds, een man die in de eighties mee verantwoordelijk was voor de organische funkklank van oa. Sign O The Times. De magere, bleke Leeds zag er in zijn strakke pak en vilthoed uit als een jazzy maffioso. Nu en dan mompelde hij coole funky bindteksten zoals “Excuse us while we take a little detour from the deluxe to the ridiculous”. Héérlijk!
Voeg Leeds’ hyperkinetische Maceo Parker-stijltje bij St.Pauls Robert Palmer-achtige zang, zet er een funkgroove onder en je krijgt plakkerige grooves zoals ‘Mutiny’ en ‘The screams of passion’.
Hun kleffe eightiesballads hadden ze mogen thuis laten. Geknipt voor een vrijscene in een aflevering van Miami Vice, maar veel te belegen om ons anno 2012 mee lastig te vallen. Op een paar songs na (‘Over the canyon’ had op Eroica van Wendy & Lisa kunnen staan), zaten de popliedjes van fDeluxe vastgeroest in het verleden. Jammen kan de band weliswaar als geenander, zo bleek uit ‘Drummers & healers’, waar de vlijmscherpe funkriffs en bass slaps ons om de oren vlogen.
Festivals als Gent Jazz en Couleur Café weten waar ze hun mojo kunnen vinden.
