In 2009 had Die Antwoord nog de toekomst van de hiphop in pacht. Drie cartooneske groepsleden met foute, marginale karaktertrekjes en dito outfits? Check. Kitscherige elektrohiphop met een mix van Zuidafrikaans en verbasterd Engels eroverheen? Check. Hysterische bloghype? Check.
Toch flopte zijn debuut $O$. Deels omdat Die Antwoord te weird en te rudimentair klonk voor de popwereld, deels omdat zijn platenfirma Universal geen ervaring had met dit soort excentrieke indie-hiphopbands. Of was de doorsnee muziekconsument de hype te snel beu?
Ten$ion borduurt verder op wat we al kenden maar dikt de camp nog meer aan. Kapotte hiphopbeats, slijmerige eurohouse, cheesy trance-klanken, onnozel machismo en infantiel seksisme: Ninja, Yolandi Vi$$er en Dj Hi-Tek kunnen er wat van. Maar hun typetjes blijven hilarisch en zowel Ninja als Vi$$er beschikken over een behoorlijk indrukwekkende rapflow. Zo slalomt dit zootje ongeregeld een album lang tussen straffe hiphopparodie en lekker smakeloze kitsch. Niet voor puristen.
Véél ernstiger is At your inconvenience, de tweede plaat van de Brit Professor Green. Met ‘Read all about it’, een duet met Emeli Sandé, heeft hij alvast een hitje te pakken, vooral dankzij Sandé’s onweerstaanbaar soulvolle refrein.
De magere, blanke Londenaar ziet er niet meteen uit als een hiphopper, zijn thema’s zijn evenmin typisch rapvoer: eenzaamheid, verlatingsangst, onzekerheid, de afwezige vader die hij als kind had. Greens erg persoonlijke biecht doet sterk aan Eminem denken. Bij die kopieerdrift ligt zowel de kracht als de achilleshiel van dit album. De verhalen en anecdotes boeien, de rapstijl en de stemkleur van Green zijn dan weer irritante doorslagjes van Eminems geluid. Eerlijk: we hadden moeite om een plaat lang naar Greens nasale, neurotische geraas te luisteren. Middelmatige beats en slappe arrangementen doen de Professor helemaal de das om. Sneu.
Wiley is, samen met Dizzee Rascal, de koning van de grime, de Londense variant van rauwe New Yorkse straathiphop. Waar Dizzee koos voor het mainstreamsucces, bleef Wiley vasthouden aan zijn undergroundroots. Evolve or be extinct, zijn negende plaat, pakt het een tikkeltje lichtvoetiger aan dan zijn oude werk maar blijft al bij al te stug plakken bij norse grime. Gelukkig wordt er daar het felst geëxperimenteerd met elektrobeats, waardoor fans van inventief productiewerk worden beloond. Maar zullen niet-Britten Wiley’s razendsnelle, hermetische raps slikken? An acquiered taste, zeg maar.
