Azari & III bracht een beloftevol voorprogramma mee dat zijn marketingstrategie niet onder stoelen of banken stak. ,,Als ik hier tweeduizend fans op Facebook krijg, wordt mijn plaat in België uitgebracht”, kirde Karin Park immers, tot jolijt van het publiek. Moet lukken, want de Zweedse zangeres huppelde kwiek door haar set en had een handvol niet onaardige popliedjes à la Robyn en Fever Ray in huis. Of ze een blijvertje is, durven we nog niet zeggen, maar hier zat potentieel in.
De scheepshoorn van Azari & III riep iedereen weer tot de orde. Althans, zo leek het, maar het betrof gewoon een loeiharde synthbas die ons tegen de achterwand van de Botanique blies. Vlakke breakbeats timmerden op onze hersenpan, de drumcomputers sloegen bijna tilt en schelle keyboards sneden door de zaal.
De twee uitzinnige ladyboys die flapperend en wapperend over het podium dartelden (ze heetten Fritz en Cedric en, nee, we hebben hun telefoonnummer niet), zweepten de fans keurig op, zoals je dat verwacht bij sexy dancebands. Ze zagen er uit om door een ringetje te halen, met eenfashion sense die tegelijk bij Grace Jones en bij Run DMC ging stelen en terloops even een ommetje maakte bij Andy Warhol en bij de fluorescerende rave-trend van de nineties.
Wat een ijdeltuiten trouwens. Nadat de boys door het publiek hadden gedanst als kalkoenen onder stroom, trok één van hen zijn zwarte leren vest weer aan over zijn blote, bezwete bast. Too funky for their T-shirts, maar ook te cool om krakend leer te laten liggen. Hilarisch.
Van Canadezen verwachten we dat ze een mopje Frans spreken en kijk, we werden keurig aangesproken in een sappig Canadees Franglais. Het duo entertainde de Botanique uitstekend, terwijl Christian Farley en Alphonse Lanza, de klankentovenaars van Azari, op drumpads roffelden en dikke housebeats over onze hoofden knikkerden.
Wij genoten vooral van de aan Prince en Green Velvet verwante popsongs zoals ‘Manic’, ‘Reckless’ en het culthitje ‘Hungry for the power’, met veel soul gezongen door de dansers. Zoals op zijn ijzersterke debuut van vorige jaar mixte Azari & III een uitgesproken retrofeeling met de technologische know how van vandaag. Zijn sound mag dan lekker pikken bij gouwe ouwe dance-idolen als The KLF, Inner City, Stock Aitken & Waterman en de Berlijnse Tresorsound, toch had deze hybride alleen van jonge wolven kunnen komen. De oude garde zou de funk en de seks vergeten en zou bovendien de broodnodige sardonische persiflagedrift ontberen om deze songs écht fris te laten klinken.
Een voortreffelijk, kitscherig, pretentieus dansfeestje: meer hoefde dit niet zijn. ,,You’re all so beautiful”, riepen Fritz en Cedric vooraleer zij de halve zaal op het podium uitnodigden. We denken dat ze het meenden.
