De natte droom van Band Of Skulls? Te worden gedraaid op de rockradiostations van Los Angeles. Met zijn tweede album Sweet sour zou dat wel eens kunnen lukken.
Toen we Band Of Skulls twee jaar geleden in Brussel spraken, zaten de groepsleden er nog meewarig bij: verbaasd over de plotse persaandacht voor hun puike debuut Baby darling doll face honey.
Vandaag ogen de zanger-gitarist Russell Marsden, de zangeres-bassiste Emma Richardson en de drummer Matt Hayward zelfzekerder. Het trio heeft er een lange internationale toernee op zitten, ondermeer als voorprogramma van The Dead Weather, Black Rebel Motorcycle Club en Muse. ,,We zien zo’n uitnodiging van pakweg Muse als een schouderklopje”, zegt Marsden. ,,We appreciëren dat we mee mochten. We zijn ook niet te beroerd om toe te geven dat we een grote band willen worden, zonder daarom andere rockgroepen te willen kopiëren, uiteraard.”
Sweet sour, het tweede album, levert Band Of Skulls wellicht een breder publiek op. De liedjes zitten niet zo tsjokvol meer, de melodieën kunnen ademen en de grote voorbeelden uit de Amerikaanse rootsrock van de seventies lopen de songs niet langer in de weg. Met ‘Lay my head down’, dat profiteert van de zijdezachte samenzang van Marsden en Richardson, heeft de groep hoedanook een robuuste tranentrekker te pakken, een song die we nu al bij onze favorieten van het jaar zetten.
Ik heb de indruk dat jullie je sound hebben vereenvoudigd. Omdat jullie toegankelijker wilden klinken?
Marsden:,,Dat mag je gerust zeggen, ja. We hebben geen schrik om minder noten te gebruiken en om de stilte tussen twee klanken te laten spreken. Er staan ook meer rustige liedjes op dit album. Althans, dat zijn ze nu nog. Wacht tot we die nummers twee maanden lang live hebben gespeeld. (lacht)”
Hayward: ,,De nieuwe songs schipperen tussen goedgemutst en donker rockend, van introspectief naar uitbundig. Niet alleen de blije momenten van deze band zitten er in verwerkt, maar ook onze discussies en onze ruzies. Je hoort onze onzekerheden en onze triomfen, broederlijk naast elkaar.”
Jullie namen de plaat op in een boerengat in Wales, een omgeving die jullie parten speelde naar verluidt.
Hayward: ,,Onderschat zo’n opnameproces niet. We kwamen net van een lange toernee, waar we omringd werden door honderden leuke mensen. Plots zaten we in the middle of nowhere, in een kleine studio. We zetten onszelf onder druk omdat we goeie songs wilden schrijven. De frustraties hoopten snel op. ‘Waarom komen ze niet vanzelf!’, denk je dan. Op die manier maakten we elkaar knettergek.”
Richardson: ,,Maar we waren wel dolbij als we een liedje af hadden. Dan trakteerden we onszelf op bier, om de overwinning te vieren.”
Nogal veel bier, heb ik vernomen. Band Of Skulls zou op dat vlak een stevige reputatie hebben.
Hayward: (grijnzend) ,,De jongens van de studio waar we werkten, zeiden dat ze geen enkele band zoveel alcohol hadden weten te verzetten als wij. We took first prize. (grinniken) Ze hadden een ruimte met recycleeremmers staan die wij zo vol bierblikjes hebben gepropt dat er nieuwe emmers bij moesten worden gezet tot het kamertje propvol zat. ”
Marsden: ,,We zijn een ecologische groep, hoor. (lacht) Nu, in de straat van onze studio was maar één taverne, waar we elke dag gingen lunchen. Al snel geraakten we bevriend met de eigenaar van die pub, die ons aan het einde van elke dag een kistje wijn mee gaf. Hij heeft ons een halve wijngaard geschonken (lacht). Onze reputatie van drinkebroers is dus niet helemaal onze schuld.”
De stevige rocksongs op Sweet sour doen sterk denken aan Beatles-classics zoals ‘Taxman’, ‘Helter skelter’ en ‘Back in the USSR’, vooral vanwege hun harmonieën.
Marsden: ,,Blij dat je ’t zegt. Als je een heavy rocksong combineert met melodieuze harmoniezang zijn The Beatles vaak de meest logische referentie. Het is old skool-harmoniezang. In de sixties had je veel van dat soort combinaties, vooral in de Engelse rock-‘n-roll. Vandaag hoor je bands zoals Queens Of The Stone Age iets soortgelijks doen: loodzware gitaarriffs met delicate zang verzoenen.’’
Proberen jullie een beetje originele teksten te schrijven? Een nummer als ‘Sweet sour’ gaat toch over veel meer dan ‘boy meets girl’?
Richardson: ,,Dat gaat over karma. Als je mensen slecht behandelt, zal je hetzelfde op je bord krijgen. We zeggen er: wees alsjeblieft een goed mens. Zo moeilijk is het niet. Onze liedjes behandelen de klassieke thema’s: leven, dood, liefde, gebroken harten. Het zijn zware onderwerpen maar als je ze goed gebruikt in een liedje kan je een connectie maken met de luisteraar.”
Hoe aarden jullie in de Verenigde Staten, als Britse band met Amerikaanse bluesinvloeden?
Marsden: ,,Uitstekend. We doen wat veel Britse groepen in het verleden al deden: Amerikaanse muziek terug naar Amerika brengen. Ons Amerikaans publiek ‘snapt het’, zie je? Want wat hoor je op de radiostations in Los Angeles? The Who, Led Zeppelin, The Beatles, The Rolling Stones en The Clash. Oh ja, en Radiohead ook, want die band heeft blijkbaar een formule gevonden die aanslaat in de VS, vreemd genoeg.”
Richardson: ‘London calling’ van The Clash horen terwijl je over Sunset Strip in L.A. rijdt. Gekker moet het niet worden. We kregen er een kick van. Yep, daar horen wij thuis.”
(een versie van dit artikel verscheen in De Standaard van 21 februari)
