Nick Waterhouse is het tegengif voor het virus van de platte hitparadepop: een oude soulneger in het lichaam van een jonge blanke rock-’n-roller.

Grappig, Netskyfans dansen op zijn muziek zoals men vijftien jaar geleden al op drum-n-bass danste: als een dronken kraanvogel. Elke muziekstijl zijn eigen dansje, quoi.

In deze Closing Time: Soul, onweerstaanbare eightiesfunk van Cameo en Mass Production, een fraaie sixtiesstijloefening van Mr.Day, classic hiphopsoul van The Pharcyde, vers voer van Nick Waterhouse, The Bamboos, Anthony Valadez en Bobby Womack en nog maar eens het geweldige Haitus Kaiyote.

“We all make mistakes / We all try to free the sighs of the past / We don’t want to last”, zong Sharon Van Etten in Brussel. ‘All I can’ heette het liedje, met een tekst over hartenpijn, verbittering en berusting. Bij die kordate opener flitsten zwartwitbeelden van spookachtige takken over het achtergrondscherm.

Heel mooi, dat interieur in het Museum van de Botanique. Donkerrode theatergordijnen, een paar sofa’s in dezelfde kleur en een tapijt in het midden van de zaal. Ook de balkons werden ingenomen door de fans van Willis Earl Beal.